الف - پيدايش منظومه شمسى - اين نظريه از سوى همه دانشمندان پذيرفته شده است كه تمام كرات منظومه شمسى در آغاز جزء خورشيد بود كه بعدا از آن جدا شده ، و هر يك در مدار خود به گردش درآمده است . منتها در باره عامل اين جدايى گفتگو است : « لاپلاس » معتقد است عامل اين جدايى « نيروى گريز از مركز » در منطقه استوايى خورشيد بوده ، به اين معنى كه در آن هنگام كه خورشيد به صورت توده گاز سوزانى بود ( و هم اكنون نيز چنين است ) و به دور خود گردش مىكرد سرعت اين گردش در منطقه استوايى سبب شد كه قطعاتى از آن جدا گردد ، و در فضا پراكنده شود ، و به دور مركز اصلى يعنى خورشيد به گردش درآيد . ولى تحقيقات بعضى ديگر از دانشمندان بعد از لاپلاس منتهى به فرضيه ديگرى شده كه عامل اين جدايى را وقوع جزر و مدهاى شديدى در سطح خورشيد بر اثر عبور يك ستاره عظيم از نزديكى آن مىشمرد . طرفداران اين فرضيه كه حركت وضعى خورشيد را در آن روزگار كافى براى توجيه جدايى قطعاتى از آن نمىدانند دست به سوى اين فرضيه دراز كرده ، مىگويند : اين جزر و مد ، امواج عظيمى در سطح خورشيد به وجود آورد ، درست همانند سقوط قطعه سنگ عظيمى در يك اقيانوس ، و بر اثر آن قطعاتى از خورشيد يكى پس از ديگرى به خارج پرتاب شد ، و به گرد كره مادر به گردش درآمد . در هر حال عامل جدايى هر چه باشد مانع از اين نيست كه همه معتقدند پيدايش منظومه شمسى از طريق انشقاق و جداييها صورت گرفته است . ب - « آستروئيدها » - « استروئيدها » قطعات سنگهاى عظيم آسمانى هستند كه به دور منظومه شمسى در گردشند ، و گاهى از آنها به كرات كوچك